ما دو مادر شاغل بودیم که مثل شما و دیگر والدین مایل بودیم در جامعه و خانواده به اندازه کافی نقش آفرین باشیم. هر دو سال ها در حوزه کودک و حقوق کودک کار کرده بودیم و از این که آنطور که میدانستیم نمیتوانستیم برای ۴ پسر و دخترمان وقت بگذاریم رنج میکشیدیم از فرزند اولمان مصمم به دنبال جایی میگشتیم که با محوریت بازی که مهمترین شغل کودکان است به ما در پرورش متناسب هر چهار بعد زیستی روانی اجتماعی و معنوی فرزندانمان کمک کند اما این تلاش با همه ارتباطاتی که داشتیم بی نتیجه بود از این که کودکان به جای بازی فیزیکی بیش از اندازه به اسکرین وابسته بودند و نمیتوانستند مثل هم نسلان ما وقت بیشتری را در کنار هم سن و سالانشان بگذارند و بعد اجتماعی و روانیشان را نیز پرورش دهند غصه میخوردیم. از اینکه مثل یک راننده کودک را از این کلاس به آن کلاس ببریم بیزار بودیم. ما خوش‌شانس بودیم که فضای خانه به کودکان ما اجازه می‌داد که با هم وقت بیشتری بگذرانند و می‌دیدیم که چقدر این زمان آنها را شاد‌تر و سالم‌تر می‌کند. از حدود شش‌ماه پیش عزممان را جزم کردیم تا پاسخ مناسبی به این خلا در این حوزه بدهیم. تصویر ما این بود که جایی را بنا کنیم که در وهله اول با استانداردهای ما تطبیق داشته باشد، جایی که همیشه آرزو داشتیم بچه‌هایمان در آنجا بازی کنند و لذت ببرند و با کمترین دخالت بزرگ شوند.
جایی که مادران و پدران زمانی که نیاز دارند به کار دیگری جز کودکشان بپردازند یا در این راه به کمک نیاز دارند بتوانند با خیال راحت این تکلیف مهم را به متولیان آن که خود مادر و پدر هستند و در این حوزه به اندازه کافی آموزش دیده و تجربه دارند تفویض کنند. جایی که کودکان عاشقش شوند و در رقابت سخت و نفس‌گیر با دنیای مالتی‌مدیا بتواند دل کودکان ر ا تصاحب کند. جایی که کودکان با بازی کردن هم تحرک جسمی کافی داشته باشند و هم با بازی، مهارت‌های اجتماعی و ذهنی را بدون هیچ تکلفی و کاملا آزادانه کسب کنند و از وقت گذاشتن اختیاری در آن لذت ببرند و شاد شوند . جایی که والدین بتوانند در زمانی که کودکان در حال بازی‌هایی هستند که در خدمت پرورش همه ابعاد آنهاست با هم بنشینند قهوه یا چای بخورند و از تجربیات خود با یکدیگر حرف بزنند و وقتی که می‌بینیم که مشکلات و مسايل ما شبیه بقیه است و راه‌حل دارد چقدر آرام می‌گیریم. الگوهای بسیاری را برای پرورش یک کودک سالم مطالعه کردیم. از آلپورت، فرانکل، فروم، راجرز و مازلو گرفته تا بزرگانی چون فروید، مونته‌سوری،کلاین و فریبل که در نقش بازی در پروش کودک سالم استخوان ترکانده بودند. مفهوم کودک کامل مغز از سیگل، ذهن ما را درگیر نمود و کوشیدیم به دور از هر گونه کمال‌گرایی به کامل‌گرایی بپردازیم. هر دو از دایره‌ی امن‌مان خارج شدیم! استعفا دادیم! با پس‌اندازمان المپ را بنا کردیم!